Çok değil bundan çeyrek asır önce  hayatımız daha bir huzurluydu sanki.

Yaşam tempomuz bu denli hızlanmamıştı. Babalar öğlenleri işten çıkar eve gelir öğlen yemeklerini yer, tekrar işine dönerlerdi. Yollar bu kadar kalabalık değildi. Evlerde, yemeklerde emek yoğun saatlerce uğraşılarak pişirilir, akşam sofrada herkes bir arada  uzunca yemek saatlerinde tadına varılarak  yemekler mideye indirilirdi.

Sonraları Fast Food akımı ortaya çıkıverdi.  Tabii ki durup dururken ortaya çıkmadı.Yaşam artık değişiyordu.Koşullar hızla farklılaşmıştı. Çekirdek aile artık  değişmiş , aile bireyleri büyükten küçüğe çalışır hale geldi.Artık öyle uzun saatlerce mutfakta yemekler yapılmıyor.Uzun uzun  saatlerde sofra başında oturulmuyordu.

Fast food günlük hayatımıza girivermişti artık.kuşkusuz bunda  lanse edilmek istenen kavramın etkisi çok büyük… GENÇ-DİNAMİK-ÇAĞDAŞ;   bu sunulan imaj öyle olunmasada bayağı bir kabul görüverdi.Hızlı  yemek endüstrisi dünyanın her bir yanına sürekli halkalar ekleyerek  uzunca vede farklı farklı şekillerde zincirler oluşturuverdiler.özellikle kentli genç çalışan kitleler bu tarzı  oldukça benimseyip,hızlı yaşamayı ve hızlı yemeyi çook  sevdi.

Ancak her etkileşimde birde tepkileşim oluveriyordu. Buda evrenin doğası gereğiydi.

Öncelikle Avrupa’ da homurdanmalar başladı.ve hızlı bir şekilde hızlı mutfak modasına karşı güçlü akımlar oluşmaya başladı.Bunlardan en güçlüsü ve en organize olanı ise;

‘’SLOW FOOD‘’ adını verdikleri akımdır. Zevk alma hakkını korumayı amaçlayan uluslarası çevre oluşturmaya karar verip, simge olarakda kendilerine salyangozu seçmişlerdir.

Bugün bütün dünyaya yayılmış 70.000'in üzerinde üyesi vardır.

Aşçılar, şarap üreticileri, zeytin üreticileri, gazeteciler ,serbest meslek sahibi keyif avcıları çoğunluğu oluşturuyor.Bunlar görkemli sofraları destekliyor ve uyguluyorlar. Mahalli mutfaklara çok önem veriyorlar. Her ülkede değişik isimlerle gurme dergiler çıkarıyorlar, birçok başucu kitabı hazırlıyorlar.

Slow Food üyeleri bahçede eşelenen tavuğun etini – hamburgere, komşunun bahçesinde yetişen ilaçsız kirazları hormonlu hemcinslerine  tercih etmekteler.

Bu mutfaksever hareketin merkezi İtalya’nın Piemonte bölgesinde, Langhe kentinde. Başkanı ise Carlo Petrini. Petrini mahalli yiyeceklerin bir numaralı savunucusu.Onun sayesinde bir çok unutulmaya yüz tutmuş ürün tekrar günlük yaşamda yerini almıştır.

Slow Food üyeleri iyi yemeğin pahalı olması gerektiği görüşünü şiddetle reddediyorlar. Onlara göre insanlık tarihinde yemeğe hiçbir zaman günümüzdeki kadar  az para  ödenmemiş.Bununda nedeni , endüstrinin yemek sektörünü ucuzlatması. Ama Slow Food yanlılarına göre, artık fiyatlar tabana  vurmuş durumda.

Bizler için Fast Food egemenliğinden  korkmanın şimdilik bir gereği yok.Ama yinede uyanık olmakta yarar var. Fast food’ u çağdaşlık ve modernlik olarak sunmak Türk mutfağını demode  olarak göstermek isteyenlerin tuzaklarına düşmemeliyiz.

Gerçek bir yemeksever, eğer acelesi varsa pekala ayaküstü bir hamburger atıştırabilir. Ama eşiyle dostuyla iyi bir yemek yemek için kendisine en fazla mutluluğu verecek, ustaca pişirilmiş iyi yiyeceklerin sunulduğu restoranları tercih edecektir.